Ήταν "ωραίο;" αυτό το καλοκαίρι...

Απολογισμός καλοκαιριού. Κάπως μπανάλ, αλλά έτσι μου ήρθε. Ένα καλοκαίρι σε τρία στάδια.

1. Ελπίδα και απογοήτευση. Μια προσπάθεια που έπεσε στο κενό. Αλλιώς τα θέλουμε και αλλιώς έρχονται τα πράγματα. Δεν ήταν ωραίο αυτό το καλοκαίρι. Εσωστρέφεια και απομόνωση, στο τέλος όμως δε μπορείς παρά να βγεις έξω και να προχωρήσεις. Ίσως στο μέλλον τα πράγματα να πάνε καλύτερα. Το εύχομαι.

2. Μια καταστροφή που έδειξε πόσο σάπιο είναι το πολιτικό σύστημα και οι πολιτικοί μας. Η ανοχή και η παθητικότητά μας είναι όμως το ίδιο συνένοχη. Καιρός να ξυπνήσουμε, να αφήσουμε τον καναπέ μας και να φωνάξουμε. Και επιτέλους να δείξουμε στους πολιτικούς μας ότι οι πράξεις τους ή καλύτερα η απραξία τους θα έχει γι΄ αυτούς πολιτικό κόστος. Ό,τι γίνεται, δεν ξεγίνεται. Δεν ήταν ωραίο αυτό το καλοκαίρι. Ας πιστέψουμε όμως στη δύναμη μας να κάνουμε καλύτερο το αύριο και ωραία τα καλοκαίρια.

3. Διακοπές στη θάλασσα, εμείς οι δύο και ο Κ. που για πρώτη φορά γεύεται τη χαρά του αλμυρού νερού και της αμμουδιάς. Κάθε του χαμόγελο ο κόσμος όλος, ο ενθουσιασμός στο πρόσωπό του να μας δίνει ζωή, κάθε αγκαλιά του να με κάνει να λιώνω.
Η χαρά της ζωής μ'αυτά που έχουμε, τα μικρά αλλά αληθινά. Για αυτές τις στιγμές "ήταν ωραίο αυτό το καλοκαίρι".



Ήταν ωραίο αυτό το καλοκαίρι
κανείς δεν ξέρει...

Υ.Γ. Καλό Σεπτέμβρη και καλή συνέχεια.

...μένει να βρούμε, τη ζωή μας ξανά...

Όλα ήρθαν ανάποδα...
Αυτό το καλοκαίρι, δεν πήγε καλά...
Ζωές που χάθηκαν, όνειρα που έμειναν στη μέση, ένας τόπος στο χείλος του γκρεμού.
Ευθύνες που δεν πρόκειται να αποδοθούν, κάποιοι που συνεχίζουν να μας πουλούν ψέματα, αφού σ' αυτό είμαστε πραγματικά πολύ καλοί και εμείς που ξεχνούμε τόσο εύκολα και χανόμαστε στα δικά μας, τα καθημερινά. Η λήθη είναι τόσο δυνατή και όσοι εξακολουθούν να φωνάζουν και να αγωνίζονται καταντούν γραφικοί.

Από την άλλη, στα δικά μας τα καθημερινά, κρύβονται τα δικά μας όνειρα, οι μικρές μας ελπίδες, οι δυσκολίες μας, που συνεχίζουν να μας φράζουν το δρόμο. Κι εμείς να προσπαθούμε να προχωρήσουμε, δεν έχουμε άλλη επιλογή... κι όποιος αντέξει... κι όποιος φανεί τυχερός.

Καλό υπόλοιπο καλοκαίρι... ας ελπίσουμε ότι "θα βρούμε τη ζωή μας ξανά".



Στραγγάλισε τις νύχτες που μυρίζουν γαλήνη
Σπάσε τις πόρτες όλες, τρέξε μακριά
Κι αν ξημερώσεις στο σφαγείο της μνήμης
Κέρνα τους δαίμονες που σου τρώνε την καρδιά

Βυθίσου μέσα στα βρόμικα νερά της οδύνης
Γλείψε τις ρόδινες πληγές της χαράς
Αγκάλιασε ένα ξόανο που μόνο του πίνει
Μάζεψε αστρόσκονη απ’ τα γένια του Μαρξ

Αγάπησε κάτι αληθινό που ν’ αξίζει
Τη λάμψη μιας απελπισμένης τροχιάς
Μια καταιγίδα που στα δυο σε σκίζει
Το δηλητήριο μιας γυναίκας-οχιά

Σ’ αυτήν την πονεμένη γη που βαδίζεις
Ανέστιος, μόνος δίχως ελπίδα καμιά
Γίνε παλμός κάποιας γιορτής που αρχίζει
Και σπείρε τους εφιάλτες μιας χαμένης γενιάς

Τώρα που τίποτα δεν έχει απομείνει
Μένει να βρούμε τη ζωή μας ξανά
Έλα να στήσουμε ένα ωραίο πανηγύρι
Πάνω από την άβυσσο που χάσκει για μας

ΥΓ. Μέσα σε όλα αυτά, ξέχασα και τα γενέθλια του μπλογκ, στις 24 του Ιούλη. Συγνώμη μπλοκάκι μου, σ' ευχαριστώ για τη συντροφιά που μου κρατάς.

Ελπίδα...

Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Και σε βασανίζει, σε καταδιώκει σαν τις ερινύες. Δε σε αφήνει να ησυχάσεις. Πιάνεσαι από μικρά κι ασήμαντα πράγματα που παρουσιάζονται εμπρός σου και εκεί που πας να αγγίξεις το όνειρο, πετά και χάνεται, κοροϊδεύοντάς σε.

Κι όμως, αν τη σκοτώσεις; Τι γίνεται; Μήπως μόνο τότε ηρεμάς και είσαι παγματικά ελεύθερη; Πώς να σχεδιάσεις όμως και πώς να κάνεις ένα τέτοιο φονικό; Έχεις τη δύναμη; Κι από την άλλη, αυτή πάντα βρίσκει τον τρόπο και ανασταίνεται.

Με πόσο θάρρος έχει ειπωθεί: «Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος». Μα πόση μαγκιά χρειάζεται για να το δεχτείς.

Αξιοπρέπεια.

Αξιοπρέπεια.
Είναι δυνατόν τελικά να είναι τόσο σπάνια σ' αυτόν τον τόπο;
Εδώ χάθηκαν τόσες ανθρώπινες ζωές... εντελώς αθώες.
Καταστράφηκε μια οικονομία και πήγαμε τόσα χρόνια πίσω.

...και όμως...
κάποιοι έχουν γαντζωθεί πάνω σε μια καρέκλα και προσπαθούν να ξαναμοιράσουν ότι έχει απομείνει χωρίς ίχνος ντροπής.
Το να μας αντικρύσουν τίμια στα μάτια και να ζητήσουν ένα συγνώμη, είναι γι' αυτούς κάτι εντελώς αδύνατο. Αναμασούν βλακώδη "επιχειρήματα" και ενώ είναι ένοχοι τολμούν να κάνουν τους δικαστές...
Τελικά, κάποιοι, δεν έχουν ίχνος αξιοπρέπειας.

Η γενιά που πίστεψε τα πιο μεγάλα ψέματα.

Ανήκω στη γενιά των ατόμων που γεννήθηκαν μετά την τουρκική εισβολή, συγκεκριμένα 1975. Είχα φίλους και συμμαθητές με γονείς αγνοούμενους. Κατακρίβειαν ο πατέρας μου, θα μπορούσε να ήταν αγνοούμενος, αν κάτι δε συνέβαινε την τελευταία στιγμή.

Ήμουν μικρή αλλά θυμούμαι κάθε φορά που έρχονταν οι επετείοι του πραξικοπήματος και της εισβολής, το ΡΙΚ, το μοναδικό τότε κανάλι, να μην βάζει διαφημίσεις και να δείχνει σχετικά προγράμματα. Κατ' ακρίβειαν, έφτασα μιαν εποχή που το "Ραδιοπρόγραμμα" είχε στο εξώφυλλό του φωτογραφίες από κατεχόμενα μέρη αντί για μοντέλλα με μαγιό που φιγουράρουν σήμερα. Και εμείς κόβαμε τις φωτογραφίες και τις φυλάγαμε, κατά καιρούς τις παίρναμε και στο σχολείο και τις κολλούσαμε σε τετράδια με το σήμα του "δεν ξεχνώ" απ' έξω. Θυμάμαι επίσης πριν το δελτίο ειδήσεων να δείχνουν πεντάλεπτα αφιερώματα με εικόνες από κατεχόμενα μέρη και σχετική μουσική. Και θυμάμαι πολύ καλά και το μεγάλο ψέμα που μας έλεγαν. Ότι στόχος μας είναι να ελευθερωθεί η Κύπρος και να επιστρέψουν όλοι οι πρόσφυγες στα σπίτια τους. Κι εμείς σχεδόν το πιστεύαμε, είμασταν αφελείς και αθώοι και πιστεύαμε ότι στον κόσμο υπάρχει δικαιοσύνη. Τελείως ανυποψίαστοι, δεν ξέραμε τι μαγειρευόταν από τότε...

Τα τελευταία χρόνια, με τα σχέδια λύσης, αποκαλύφθηκε όσα γίνονταν όσο εμείς κοιμόμασταν "τον ύπνο του δικαίου". Και το μυαλό μας μπερδεύτηκε, πώς να χωρέσουν και να συνυπάρξουν όλα αυτά μαζί. Η "διζωνική, δικοικοτική ομοσπονδία" και η "επιστροφή όλων των προσφύγων στα σπίτια τους" από την άλλη. Και έχουμε μπερδευτεί νομίζω, γιατί ένας άνθρωπος θέλει κάποιο χρόνο να επεξεργαστεί και να δεχτεί πράγματα διαφορετικά απ' όσα άκουγε μέχρι τώρα. Δεν καταρρέει κάτι που χτίστηκε σιγά σιγά στο μυαλό σου και δεν αντικαθίσταται με κάτι άλλο που προσπαθούν να σου επιβάλουν τόσο εύκολα. Χρειάζεσαι χρόνο να το επεξεργαστείς. Και τι γίνεται αν δε συμφωνείς, αν δεν τα βρισκεις δίκαια, λογικά, ή έστω εφαρμόσιμα;

Τέλοσπαντων, σίγουρα δε θα αναλύσω το κυπριακό εδώ. Απλώς θυμώνω όταν θυμάμαι τα ψέματα που μας έχουν πει, το πώς μας χρησιμοποίησαν και το πώς προσπαθούν τώρα να μας επιβάλουν άλλα πράγματα και καταστάσεις. Και τα θυμήθηκα όλα σήμερα λόγω της επετείου. Και νοιώθω θλίψη γιατί πραγματικά είμασταν τα θύματα που τα πιστέψαμε, που φεύγαμε απ' το σχολείο και πηγαίναμε σε αντικατοχικές διαδηλώσεις, που είμασταν μια γενιά που νομίζαμε ότι θα κατάφερνε κάτι καλύτερο, στην ουσία όμως είμασταν απλά τα κορόιδα που ακούσαμε και πιστέψαμε τα πιο μεγάλα ψέματα. Και σήμερα αν πούμε όλα αυτά που μας έλεγαν είμαστε στην καλύτερη περίπτωση "γραφικοί", ή πιο ωμά "γελοίοι".